132 - امام عليه السلام ( در بارهء صدقه ) فرموده است
: 1 - رسيدن روزى را ( از آسمان رحمت ) با صدقه دادن بخواهيد ( چون صدقه سبب رسيدن روزى است ) 2 - و كسى كه به گرفتن عوض يقين و باور داشته باشد ببخشيدن سخىّ و جوانمرد است ( چون باور دارد كه از جانب خداوند عوض مى گيرد در بخشيدن بخل و زفتى نمى كند ) .
133 - امام عليه السلام ( در بارهء روزى ) فرموده است
: 1 - كمك و يارى ( روزى هر كس از جانب خدا ) باندازهء نيازمندى ( او ) خواهد رسيد .
134 - امام عليه السلام ( در ترغيب به ميانهروى ) فرموده است
: 1 - تنگدست نشد كسى كه ( در زندگى ) ميانه روى پيشه نمود ( در قرآن كريم س 17 ى 29 مى فرمايد : وَ لا تَجْعَلْ يَدَكَ مَغْلُولَةً إِلى عُنُقِكَ وَ لا تَبْسُطْها كُلَّ الْبَسْطِ فَتَقْعُدَ مَلُوماً مَحْسُوراً يعنى دست خود را به گردنت مبند « در صرف مال سختگير مباش » و نه بسيار باز و گشاده دار كه « هر كدام كنى » به نكوهش و حسرت و اندوه بنشينى ) .
135 - امام عليه السلام ( در بارهء آسوده ماندن ) فرموده است :
1 - كمى جيره خوار يكى از دو دست است ( و دست ديگر بدست آوردن مال است ) 2 - و دوستى نمودن ( با مردم ) نيمى از خرد است ( و نصف ديگر سائر صفات يا دور ماندن از شرّ و بدى ايشانست ) 3 - و گرفتارى و اندوه نصف پيرى است ( و نيم ديگر فزونى عمر مى باشد ) .