و در بارهء استغفار ( س 4 ى 110 ) فرموده است : مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً أَوْ يَظْلِمْ نفَسْهَُ ثُمَّ يَسْتَغْفِرِ اللّهَ يَجِدِ اللّهَ غَفُوراً رَحِيماً يعنى كسى كه كار زشت انجام دهد يا به خود ستم كند پس از آن از خدا آمرزش بخواهد خداوند را آمرزندهء مهربان مى يابد ، و در بارهء سپاسگزارى ( س 14 ى 7 ) فرموده است : لَئِنْ شَكَرْتُمْ لَأَزِيدَنَّكُمْ يعنى اگر شكر نعمت بجا آوريد نعمت شما را افزون ميسازم ، و در بارهء توبه ( س 4 ى 17 ) فرموده است : إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ فَأُولئِكَ يَتُوبُ اللّهُ عَلَيْهِمْ وَ كانَ اللّهُ عَلِيماً حَكِيماً يعنى خدا توبهء كسانى را مى پذيرد كه كار زشت و ناشايسته از روى نادانى بجا آورده پس از آن به زودى ( پيش از رسيدن مرگ ) توبه كنند پس خدا آنها را مى بخشد و خدا ( به توبهء راستى ) دانا و ( در بارهء هر كس ) درستكار است .
131 - امام عليه السلام ( در بارهء اسرار بعضى از عبادات ) فرموده است
: 1 - نماز ( سبب ) تقرّب و نزديكى هر پرهيزكارى است ( به رحمت خدا ) 2 - و حجّ جهاد ( جنگيدن در راه خداى ) هر ناتوانى است ( كه توانائى جهاد با كفّار را ندارد ، زيرا حجّ مشتمل به سختيهاى جهاد از قبيل دورى از زن و فرزند و برخوردن به سردى و گرمى و ترس و بيم است ، و اينكه حجّ را جهاد ناتوانان فرمود براى آنست كه توانايان را به غير از حجّ جهاد هم لازم است ) 3 - و براى هر چيز زكاتى است و زكات و نموّ بدن روزه داشتن است ( اگر چه در ظاهر قوهّء بدن كم مىشود ولى در باطن با دورى گزيدن از شهوات نفس توانا مى گردد ، چنان كه دارائى با زكات دادن در ظاهر كم مىشود ولى در باطن با بركت و پرسود مى گردد ) 4 - و جهاد زن خوشرفتارى با شوهر و اطاعت از او است ( چون جهاد بر او روا نيست و مهمّترين جهاد او زد و خورد با نفس اماّره و پيروى از شوهر است ) .