و كار آخرت ) و ترس و بيم و برحذر بودن ( از معصيت و نافرمانى ) پس در بامداد پشيمانى ( رستاخيز كه اعمال آشكار مى گردد ) گروهى از مردم ( بدكاران ) آن را نكوهش مى نمايند ( از آن در رنج و افسردگى باشند ) و ديگران ( نيكوكاران ) روز قيامت آن را بستايند ( از آن خوشنودند ) كه دنيا ( آخرت را ) ياد آوريشان كرد و آنان هم ( آن را ) به ياد آوردند ، و آنها را خبر داد و ايشان هم تصديق نمودند ، و آنان را پند داد و آنها هم پذيرفتند ( و به سعادت جاويد رسيدند ) .
127 - امام عليه السلام ( در بارهء پايان دنيا ) فرموده است
: 1 - خداوند را فرشتهاى است كه هر روز فرياد مىكند : بزائيد براى مردن ، و جمع كنيد براى از بين رفتن ، و بسازيد براى ويران گشتن
128 - امام عليه السلام ( در بارهء دنيا ) فرموده است
: 1 - دنيا سراى گذشتن است نه سراى ماندن ، 2 - و مردم در آن دو دستهاند : دستهاى خود را در آن ( به خواهشهاى نفس ) بفروشد پس خويش را ( بكيفر آنها ) هلاك گرداند ، و دستهاى خود را ( بطاعت و بندگى ) بخرد پس خود را ( از عذاب رستخيز ) برهاند .
129 - امام عليه السلام ( در شرائط دوستى ) فرموده است
: 1 - دوست ( در حقيقت ) دوست