قسمت دوم نامه
7 پس اسلام ما آنست كه شنيده شد ( پيش افتادن و خدمات ما در اسلام بر هر كس هويدا است ) و جاهليّت ، ( شرف و بزرگوارى ، قبل از اسلام هم ) انكار نمى شود ، و كتاب خدا ( قرآن كريم ) براى ما گرد آورد آنچه را كه از ما پراكنده گشت ( سزاوارى ما را بخلافت و امامت گويا است ) و آن گفتار خداوند سبحان است : ( در قرآن كريم س 8 ى 75 وَ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْ بَعْدُ وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا يَعْنى ) در كتاب خدا ( حكم و فرمان او ) بعضى از خويشان ببعض ديگر سزاوارترند ( و چون ترديدى نيست كه أولو الأرحام پيغمبر و من و فرزندانم هستم و كسى كه به اولوا الأرحام بودن تخصيص داده شده البتهّ بقيام مقام او سزاوارتر است ) و گفتار خداوند تعالى است : ( در قرآن كريم س 3 ى 68 إِنَّ أَوْلَى النّاسِ بِإِبْراهِيمَ لَلَّذِينَ اتبَّعَوُهُ وَ هذَا النَّبِيُّ وَ الَّذِينَ آمَنُوا ، وَ اللّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ يعنى ) سزاوارترين مردم به ابراهيم كسانى هستند كه از او پيروى نمودند و اين پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) و كسانى كه ايمان آوردند ، و خدا يار مؤمنين و گروندگان است ، پس ما يك بار بسبب خويشى و نزديكى ( با پيغمبر اكرم به امامت و خلافت از ديگران ) سزاوارتريم ، و بار ديگر بسبب طاعت و پيروى نمودن ( از آن حضرت ، و اينكه امام عليه السّلام به آيهءأُولُوا الْأَرْحامِ اكتفاء ننمود براى آنست كه بسا خويشاوندان نزديك در دين بيگانه و در آئين از هم دور هستند ، چنان كه در قرآن كريم ، در بارهء پسر حضرت نوح عليه السّلام س 11 ى 46 مى فرمايد : إنِهَُّ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ إنِهَُّ عَمَلٌ غَيْرُ صالِحٍ يعنى فرزندت از اهل تو نيست ، زيرا او كردار ناشايسته است . و جائى كه قرب صورىّ و معنوىّ يعنى خويشاوندى و طاعت و پيروى با هم گرد آيد ترديدى در اولويّت باقى نمى ماند ، و هويدا است كه امام عليه السّلام و اهل بيت او از جهت قرابت و از جهت طاعت بمقام خلافت و امامت سزاوارند و كسى را حقّ پيش افتادن از ايشان نيست ) 8 و چون مهاجرين بر انصار در روز سقيفهء ( بنى ساعده كه در شرح سخن شصت و ششم گذشت ) خويشى با رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - را ( براى خلافت خود ) حجّت و دليل آوردند ، بر ايشان فيروزى يافتند ، پس اگر فيروزى يافتن ( بدست آوردن خلافت ) به قرابت و خويشى با رسول خدا متحقّق گردد ( و امامت از اين راه ثابت شود ) حقّ ( خلافت ) ما را است نه شما را ( زيرا ما به آن