قمار را زير بساطى مى نهاد و بر هم مى زد تا آواز دهد ، و گاه بود كه از آواز دانسته مى شد كه تيرى در بين آنها بيگانه است ) 3 اى انسان آيا بالنگى خود نمى ايستى ، و كوتاهى دستت را نمى شناسى ، و عقب نمى روى در جائى كه ترا قضاء و قدر عقب خواسته ( چرا پا از گليم خويش بيرون نهاده با عار و ننگ سر به زير نمى افكنى ) پس زيان شكست يافتن شكست خورده و سود فيروزى فيروزمند بر تو نيست ، و تو بسيار در بيابان گمراهى رونده و از راه راست پا بيرون نهادهاى ، 4 نه به جهت آگهى دادن به تو ( و خودستايى ) بلكه براى نعمت خدا ( كه به من عطاء فرموده ) مى گويم : آيا نمى بينى ( نمى دانى ) گروهى از مهاجرين و انصار در راه خدا كشته شدند ، و همه را شرافت و بزرگوارى است
تا اينكه شهيد ما ( حمزة ابن عبد المطّلب در جنگ احد ) كشته گرديد ، گفته شد ( در بارهء او حضرت پيغمبر فرمود ) : سيّد الشّهداء يعنى آقا و مهتر كشتگان در راه خدا ، و رسول خدا - صلّى اللّه عليه و آله - هنگام نماز خواندن بر او ، او را به گفتن هفتاد اللّه أكبر تخصيص داد ( زيرا بعد از اتمام نماز گروه ديگرى از فرشتگان حاضر مى شدند پيغمبر اكرم هم دوباره با ايشان بر او نماز مى خواند ، و اين از خصائص حضرت حمزه - رضى اللّه عنه - است ) و آيا نمى بينى ( آگاه نيستى ) كه گروهى ( از ياران پيغمبر اكرم ) دستهاشان در راه خدا جدا شده و همه را فضل و بزرگوارى است تا اينكه يكى از ما ( جعفر ابن ابى طالب ) را پيش آمد آنچه يكى از ايشان را پيش آمده بود ( در جنگ مؤته دستهايش جدا گرديد ، و ) گفته شد ( پيغمبر ناميد او را به ) الطّيار فى الجنّة و ذو الجناحين يعنى او است پرواز كنندهء در بهشت كه داراى دو بال مى باشد 5 و اگر خدا مرد را از ستودن خود نهى نفرموده بود گوينده ( امام عليه السّلام ) فضائل و بزرگواريهاى بيشمارى را يادآورى ميكرد كه دلهاى مؤمنين با آنها آشنا بوده گوشهاى شنوندگان ردّ نكند ، پس دور كن از خود كسى را كه شكار او را از راه برگردانيده است ( جملهء فدع عنك من مّالت به الرّميّة مثلى است در بارهء كسى كه از راه راست بيرون رفته به بيراهه مى رود ، خلاصه از كسانى كه بطمع صيد دنيا از راه حقّ پا بيرون نهادهاند « مانند عمرو ابن عاص » پيروى مكن و به سخنانش گوش مده ) كه ما تربيت يافتهء پروردگارمان هستيم و مردم پس از آن تربيت يافتهء ما هستند ( خداوند ما را برگزيده و مردم را به پيروى و دوستى ما امر فرموده ، و اين نعمت بزرگ را بما عطاء نموده كه بين ما و او
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 896
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٨٩٦