و قسمتى بيست و چهارم از اين عهد نامه است كه پايان آنست
: 89 - و من از خدا به فراخى رحمت و بزرگى توانائيش بر بخشيدن هر مطلوبى درخواست مى نمايم اينكه من و ترا موفّق بدارد به آنچه در آن رضاء و خوشنودى او است از داشتن عذر هويدا در برابر او و خلقش ( عذر هويدا عدل و دادگرى است براى كسى كه در بارهء او قضاوت مى نمايى ، و نزد خدا در بارهء بكيفر يا پاداش دادن آن كس است بدرستى ) با نيكنام بودن در بين بندگان ، و نشانهء نيك داشتن در شهرها ، و تمامى نعمت و افزونى عزّت ، و اينكه زندگى من و ترا به نيكبختى و شهادت ( كشته شدن در راه خدا ) بسر رساند كه ما بسوى او بر مى گرديم ( جوياى رحمت او مى باشيم ) 90 - و درود بر فرستادهء خدا ( حضرت مصطفى ) بر او و آل او كه ( از هر عيب و نقصى ) پاك و پاكيزهاند خدا درود فرستد .