قسمت بيست و دوم نامه
82 - و بپرهيز از خودپسندى و تكيهء به چيزى كه ترا به خود پسندى وا دارد ، و از اينكه دوست بدارى مردم ترا بسيار بستايند ، زيرا اين حالت از مهمّترين فرصتهاى شيطان است ( همواره در صدد بدست آوردن چنين فرصتى است ) تا نيكى نيكوكاران را از بين ببرد ( شخص را به خود پسندى و ستايش دوستى وا مى دارد تا كار نيكى كه انجام داده بى اثر گردد ) . 83 - و بپرهيز از اينكه بر رعيّتت به نيكى كه ميكنى منّت گزارى ، يا كارى كه انجام مى دهى بيش از آنچه هست در نظر آرى ، يا به وعدهاى كه به آنان مى دهى وفا نكنى ، زيرا منّت نهادن احسان را بى نتيجه مى گرداند ( چنان كه در قرآن كريم س 2 ى 264 مى فرمايد : يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى يعنى اى كسانى كه ايمان آوردهايد بخششهاى خود را با منّت نهادن و آزار رساندن تباه نسازيد ) و كار را بيش از آنچه هست پنداشتن ( كه نوعى از خود پسندى و ستم و دروغ است ) نور حقّ را مى زدايد ( احسان و راستى را بى پاداش مى سازد ) و وفاء نكردن بوعده سبب خشم خدا و مردم مى گردد ، خداى تعالى ( س 61 ى 3 ) فرموده : كَبُرَ مَقْتاً عِنْدَ اللّهِ أَنْ تَقُولُوا ما لا تَفْعَلُونَ يعنى خداوند سخت بخشم مى آيد از اينكه بگوئيد آنچه را كه نمى كنيد . 84 - و بترس از شتاب زدگى به كارها پيش از رسيدن هنگام آنها ، يا دنبال گيرى و سخت كوشى در آنها هنگام دسترسى به آنها ، يا از ستيزگى در آنها وقتى كه سر رشته ناپيدا باشد ، يا از سستى در آنها چون در دسترس آيد . پس هر چيز را بجاى خود بگذار ، و هر كارى را در وقت آن انجام ده ( كه عدل و برابرى و درستكارى اينست ، ولى اگر در هر امرى از امور دنيا و آخرت افراط يا تفريط نمودى يعنى از حقّ تجاوز يا در آن كوتاهى كردى ستمكار بودهاى ) . 85 - و بترس از به خود اختصاص دادن آنچه مردم در آن يكسانند ( همه حقّ دارند مانند غنائم و مالهايى كه مسلمانان در جنگ با كفّار بيغما بدست آوردهاند كه همه در آنها شريكند ، و مانند چراگاهها كه مالك خاصّى ندارد ، و آب سيل يا درختهاى جنگلها ، و مانند به كار بردن راى و انديشه در امرى از امور مملكت و رعيّت كه سود و زيان آن همگانى باشد كه نبايد در آن به رأى خود اكتفا كنى ، بلكه بايد با خردمندان مشورت