قسمت سيزدهم نامه
52 - پس از آن در حال نويسندگانت بنگر و بهترين ايشان را ( از جهت راستى گفتار و درستى كردار ) به كارهايت بگمار ، و نامههايت كه در آنها تدبيرها و رازها ( براى دفع دشمن و ملك دارى ) بيان ميكنى تخصيص ده به كسى كه در همه خوهاى پسنديده ( ديندارى ، امانت ، خير خواهى ، پاكدامنى و مانند آنها ) از نويسندگان ديگر جامع تر باشد ( زيرا كسى كه بر اسرار سلطنت و حكومت از همه بيشتر دست مى يابد بايد داراى اوصاف شايسته باشد ، و گر نه به اندك غرضى شكست لشگر را در جنگ و زيان مملكت را در كارها فراهم مى آورد ) كسى را كه مقام و بزرگوارى سركش نسازد كه به مخالفت با تو در حضور مردم و بزرگان بى باك باشد ، و كسى را كه غفلت و فراموشى سبب نشود كه كوتاهى كند در رساندن نامههاى كار گردانانت به تو و نيكو پاسخ دادن آنها از جانب تو ، و در چيزهائى كه براى تو مى ستاند و از جانب تو مى بخشد ، و كسى كه قرار داد به سود ترا سست نبندد ( بلكه آن را استوار و زباندار گرداند ) و از گشادن گره قراردادى كه به زيان تو بسته شده ناتوان نگردد ، و اندازهء مقام و پايهء خود را در كارها بداند ، زيرا نادان بمقام و كار خويش بمقام و كار ديگرى نادانتر است ( پس نويسندهء مخصوص ملك و حاكم بايد به پايه و قدر خود دانا باشد تا پايه و كار هر كس را بشناسد ) 53 - و ديگر ايشان را ( براى كارها ) به فراست و دريافتن و اطمينان و نيكو گمانى خود نبايد برگزينى ، زيرا مردان ( كار گردانان ) براى بدست آوردن دل حكمرانان آراسته و نيكو خدمت خود را مى شناسانند ( امانت