كه از بسيارى حرص ( اندوختن جهت روز نيازمندى ) ستمگرى ( بمردم ) را در نظرت جلوه مىدهد ، پس بخل و ترس و حرص طبيعتهاى گوناگونى مى باشند كه بدگمانى به خدا آنها را گرد مى آورد ( منشأ اين خوها بدگمانى به خدا است ، و بد گمان به خدا او را نمى شناسد ، زيرا بخيل اگر او را بسيار بخشنده داند به ديگران بخل نمى ورزد ، و ترسو اگر او را نگهدار خواند از اقدام در كار خدا پسند نمى ترسد ، و حريص اگر او را روزى دهنده داند براى اندوختن حرص نمى زند ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 999
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٩٩٩