قسمت چهارم نامه
14 - و بايد از رعيّت كسى را بيش از همه دور و دشمن داشته باشى كه به گفتن زشتيهاى مردم اصرار دارد ، زيرا مردم را عيوب و زشتيهايى است كه سزاوارتر كس براى پوشاندن آنها حاكم است ، پس آنچه از زشتيهاى مردم به تو پوشيده است پى مكن ( كنجكاوى منما ) كه بر تو است پوشيدن آنچه ( از زشتيهاى ايشان ) بر تو آشكار شود ، و خدا بر آنچه از تو پنهان است حكم مى فرمايد ، پس تا مى توانى زشتى ( مردم ) را بپوشان كه خدا بپوشاند زشتى ترا كه دوست مى دارى از رعيّت پنهان دارى ، 15 - از مردم گره هر كينه را بگشا ( كينهء آنها را در دل راه مده ) و از خود رشتهء هر انتقام و باز خواستى را جدا كن ، و از هر چه كه ترا نادرست در نظر آيد خود را نادان بنما ، و در تصديق و باور داشتن ( گفتار ) بد گو و سخن چين شتاب منما ، زيرا سخن چين خيانتكار و فريب دهنده است هر چند خود را به صورت پند دهندگان درآورد ( پس شتاب در قبول گفتار او شايد باعث خطائى شود كه پشيمانى بعد از آن را سودى نباشد ) . 16 - و در كنگاش ( كار ) خود بخيل را راه مده كه ترا از نيكى و بخشش باز داشته از بى چيزى و درويشى مى ترساند ، و نه بى دل و ترسو را كه ترا از ( اقدام در ) كارها سست مى گرداند ، و نه حريص را