بالشهاى گسترده را به سنگهاى محكم و قبرهاى چسبيدهء به لحد تبديل نمودند ، آن قبرهايى كه جلو خوان آنها ويران شده ، و ساختمان آنها با خاك استوار گشته ، آن قبرها بهم نزديك است ، ولى ساكن آنها غريب و تنها است ( با نزديكى قبر هر يك بقبر ديگرى همديگر را ملاقات نمى كنند ) 6 ما بين اهل محلهّاى ساكن هستند كه ترسان و هراسانند ( چون با هم الفت ندارند ) و در بين گروهى به ظاهر راحتند كه گرفتارى مى باشند ( شغلى ندارند ولى در حقيقت به زحمات بيشمار مبتلى هستند ) به وطنها ( اقامتگاه هميشگى شان ) انس نمى گيرند ، و با هم آميزش ندارند چون آميزش همسايگان با اينكه نزديك و همسايه هستند ، و چگونه بينشان ديد و باز ديد باشد و حال آنكه پوسيدگى با سينهء خود آنها را خورد كرده و سنگ و خاك آنان را خورده ( نابود نموده ) است 7 و تصوّر كنيد كه شما رفتهايد جائى كه ايشان رفتهاند و آن خوابگاه ( قبر ) شما را گرو گرفته ، و آن امانتگاه شما را در آغوش دارد ، پس ( اى فريفتگان به دنيا ) چگونه خواهد بود حال شما اگر كارهاى شما ( قبر و عالم برزخ ) بپايان رسد ، و مردگان را از قبرها ( براى رسيدگى به حساب ) بيرون آورند ( در قرآن كريم س 10 ى 30 است : هُنالِكَ تَبْلُوا كُلُّ نَفْسٍ ما أَسْلَفَتْ وَ رُدُّوا إِلَى اللّهِ مَوْلاهُمُ الْحَقِّ ، وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ يعنى ) در آن هنگام هر نفسى به آنچه كه پيش فرستاده ( عملى كه انجام داده ) است آزمايش مىشود ( سود و زيان آن را مى بينيد ) و بسوى خدا كه مالك بحقّ و راستى ايشان است باز گرديده ميشوند ، و به كار آنها نيايد آنچه را كه افتراء مى بستند ( بتها را شريك خدا دانسته به شفاعتشان چشم داشتند ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 719
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٧١٩