216 - از دعاهاى آن حضرت عليه السلام است ( براى درخواست بى نيازى و گرفتار نشدن به فقر )
: 1 بار خدايا آبروى مرا به توانگرى نگاهدار ، و شخصيّت مرا به تنگدستى از بين مبر كه از روزى خواران تو روزى خواهم ، و از آفريدههاى بد كردار تو مهربانى جويم ، و به ستايش كسى كه به من ببخشايد وادار گردم ، و به بدگوئى كسى كه به من چيزى ندهد گرفتار گردم ( اين دو صفت نكوهيده و از گناهان بزرگ بشمار مى رود ، زيرا ستودن بخشنده رو آوردن به غير خدا و شريك قرار دادن براى او است ، و چه بسيار بخشندههائى كه از بدهاى روزگارند ، و امّا بد گوئى از آنكه چيزى نداده جائز نيست ، زيرا ممكن است از نيكان بوده و براى نبخشيدنش عذرى داشته باشد ) 2 و تو پس از همهء اين گفتار صاحب اختيارى كه ببخشائى يا نبخشايى ، زيرا اختيار و توانائى بر هر چيز بدست تو است .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 716
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٧١٦