در آنست راهنمائى فرما ، و دلم را به آنچه خير و نيكوئى من در آن است متوجهّ گردان كه اگر مرا راهنمائى از هدايت و راهنماييهاى تو ناسزاوار و از حاجت روا ساختنهاى تو غريب و شگفت نيست ( زيرا تو راهنما و روا سازندهء حاجتها هستى ) . 4 بار خدايا با من از روى عفو و بخشش خود رفتار كن نه بعدل و دادگريت ( زيرا معاملهء با عدل موجب مواخذه و گرفتارى است ) .
219 - از سخنان آن حضرت عليه السلام است ( در بارهء عمر كه از راه توريه فرموده
يعنى در ظاهر مى نمايد كه او را ستوده ، ولى باطنا توبيخ و سرزنش نموده ، و از اينرو اين سخن با آنچه در خطبهء سوّم فرموده منافات ندارد ) : 1 خدا شهرهاى فلان ( عمر ابن خطّاب ) را بركت دهد و نگاهدار كه ( به اعتقاد گروهى ) كجى را راست نمود ( گمراهان را به راه آورد ) و بيمارى را معالجه كرد ( مردم شهرهايى را بدين اسلام گرواند ) و سنّت را بر پا داشت ( احكام پيغمبر را اجراء نمود ) و تباهكارى را پشت سر انداخت ( در زمان او فتنهاى رو نداد ) 2 پاك جامه و كم عيب از دنيا رفت ( مانند عثمان خود را به پليديها نيالود )