از اطراف جهان سفر كرده بجانب آنان كوچ مى كردند ) اين حال براى مردم در پند پذيرفتن ( و پيروى كردن ) آسانتر ، و از خودپسندى و گردنكشى دور تر بود ( هرگز كسى مخالفتشان نمى كرد ) و از راه ترس كه بر ايشان غالب مى شد ، يا از راه رغبت و خواهشى كه آنها را مائل و متوجهّ مى گردانيد ايمان مى آوردند ، پس ( در اين صورت ) قصدها خالص نبود ، و نيكوئيها ( عبادات ) قسمت شده بود ( قسمتى براى دنيا و قسمتى براى آخرت ) 27 ولى خداوند سبحان خواسته كه پيروى از پيغمبران و تصديق بكتابها و فروتنى براى ذات و تسليم در مقابل فرمان و گردن نهادن بطاعت و بندگيش چيزهائى در برداشته باشد مخصوص او كه به آن چيزها از غير آنها عيبى ( رغبت و ترس و رئاء و خودنمايى و مانند آنها ) آميخته نشود ، و ( اين براى بزرگى امتحان و آزمايش است ، پس ) هر چند امتحان و آزمايش بزرگتر باشد ، ثواب و پاداش بيشتر است .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 794
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٧٩٤