كه بر او تكبّر نمود بدون اينكه خداوند در او فزونى قرار داده باشد جز آنكه كبر و بزرگى ناشى از رشك به او روى آورد ، و از آتش خشم در دل او تعصّب افروخته شد ، و شيطان باد كبر و سر بلندى در بينى او دميد ، چنان خود خواهى و گردنكشى كه خداوند پس از كبر و سربلندى او را پشيمانى داد ( بر اثر مردن برادر حيران و سرگردانش نمود ، نه بر كشتن او كه اگر بر اثر كشتن او پشيمان مى شد توبه و بازگشت از گناهى بود كه مرتكب شده و معذّب نمى ماند ) و گناه كشندگان را تا روز رستخيز همراه او گردانيد ( چنان كه در قرآن كريم س 5 ى 31 مى فرمايد : فَأَصْبَحَ مِنَ النّادِمِينَ ى 32 مِنْ أَجْلِ ذلِكَ كَتَبْنا عَلى بَنِي إِسْرائِيلَ أنَهَُّ مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّما قَتَلَ النّاسَ جَمِيعاً يعنى چون قابيل هابيل را كشت از جملهء پشيمانان گرديد ، از اينرو به بنى اسرائيل دستور داديم كه هر كه بكشد كسى را بى آنكه او ديگرى را كشته يا فسادى در زمين كرده باشد كه موجب كشته شدن گردد ، پس چنان است كه همهء مردم را كشته باشد ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 785
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٧٨٥