232 - از خطبههاى آن حضرت عليه السلام است ( در تقوى و دل نبستن به دنيا و سختيهاى بعد از مرگ و سفارش به شكيبايى بر بلاء )
: 1 خدا را براى نعمت بخشيدن او سپاس مى گزاريم ( زيرا شكر نعمت موجب فراوانى و كفران آن باعث عذاب سخت مى باشد ) و از او براى اداى حقوقش ( تحصيل علوم و معارف و انجام واجبات و مستحبّات ) يارى مى طلبم كه لشگرش ( فرشتگان و انبياء و اوصياء و پيروان ايشان بر گمراه شدگان و گمراه كنندگان ) غالب ، و توانائى او بزرگ است ، 2 و گواهى مى دهم كه محمد ( صلّى اللّه عليه و آله ) بنده و فرستادهء او است كه ( مردم را ) بطاعت و فرمانبردارى خداوند دعوت فرمود ، و با جهاد و جنگيدن در راه دين او بر دشمنانش غالب و فيروز گرديد ، اتّفاق و پيوستگى دشمنان بر تكذيب آن حضرت و كوشش و تلاش آنها براى خاموش كردن نور او ( از بين بردن دينش ) از جهاد بازش نمى داشت ، 3 پس ( چون بعثت حضرت رسول براى دعوت بسوى دين و طاعت خداوند است اجابت دعوت آن بزرگوار به آنست كه مواظبت داشته ) بتقوى و ترس از خدا دست اندازيد ( واجبات را انجام داده گرد محرّمات نگرديد ) زيرا پرهيزكارى را ريسمانى است داراى دستگيرهء محكم و پناهگاهى كه استوار است بلندى آن ( سبب نجات و رهائى از سيه روزى دنيا و آخرتست ) و به ( طاعت و بندگى و اسباب مغفرت و آمرزش پيش از رسيدن ) مرگ و سختيهاى آن بشتابيد ، و براى آن پيش از آمدنش ( خود را ) آراسته كنيد ، و پيش از آنكه وارد شود آماده باشيد ( تا مرگ نرسيده بدستور خدا و رسول رفتار كرده از شيطان و نفس اماّره دورى گزينيد كه پس از آمدن آن راه بسته مىشود ) زيرا قيامت ( هنگام پاداش و كيفر ) پايان كار است ( و مرگ اوّل منزل آن مى باشد ) و بس است مرگ
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 766
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٧٦٦