تخطي إلى المحتوى الرئيسي

نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 750

مساهمون:

ص٧٥٠

قسمت سوم خطبه

( در بارهء خداوند متعال ) 13 - گفته نمى شود بود بعد از نبودن ( زيرا وجود او مسبوق بعدم و نيستى نيست ، بلكه قديم و ازلىّ است ، و اگر گفته شود ) پس صفات نو پيدا شده بر او جارى شود ، و بين نو پيدا شده‌ها و او فرقى نباشد ( كه موجب امتياز گردد ) و او را بر آنها مزيّت و برترى نماند ، پس آفريننده و آفريده شده برابر شده و پديد آورنده و پديد آورده شده يكسان گردد . 14 - مخلوقات را بى نمونه‌اى كه از غيرش صادر گشته باشد بيافريد ، و براى آفريدن آنها از هيچيك از مخلوقش يارى نخواست ، و زمين را ايجاد فرمود ، و آن را بدون اينكه مشغول باشد ( به قدرت كاملهء خود ) نگهداشت ، و آن را بر غير جايگاه آرامش ( بلكه به روى آب موج زننده ) استوار گردانيد ، و آن را بدون پايه‌ها برپا داشت ، و بدون ستونها بر افراشت ، و از كجى محفوظ نمود ، و از افتادن و شكافته شدن باز داشت ، و ميخهاى آن را استوار و سدّها ( كوه‌ها ) يش را نصب نمود ، و چشمه‌هايش را جارى كرد ، و رودخانه‌هايش را شكافت ، پس آنچه ساخته سست نگشته و آنچه را توانائى داده ناتوان نگرديده است ، 15 - او است كه به سلطنت و بزرگى ( قدرت و توانائى ) خود بر زمين ( و آنچه در آنست ) غالب و مسلّط است ، و اوست كه بعلم و معرفت خويش به چگونگى آن دانا است ، و به بزرگوارى و ارجمنديش بر هر چيز آن بلند و برتر است ، و هر چه از آنها را كه بخواهد او را ناتوان نمى سازد ، و از او سرپيچى نمى كند تا بر او غلبه نمايد ، و شتابندهء آنها از او نمى گريزد تا بر او سبقت و پيشى گيرد ، و به دولتمند و دارا نيازمند نيست تا او را بهره دهد ، 16 - اشياء براى او فروتن و در برابر عظمت و بزرگى او ذليل و خوارند ، توانائى ندارند از سلطنت و پادشاهيش بجانب ديگرى بگريزند تا از سود و زيان او ( بخشش و كيفرش ) سرباز زنند ، و او را