( كه راه معاش و سود و زيان خود را مى يابد ) قرار داده و دو دندان كه بوسيلهء آن ( گياه را ) چيده و جدا مىكند ، و ( دو پا مانند ) دو داس كه به آن مى درود ، برزگران براى زراعتشان از آن مى ترسند و دفع آن را نمى توانند اگر چه با هم اتّفاق نموده گرد آيند تا اينكه در پرواز خود بكشت زار آمده و از آن خواهشهايش را انجام دهد در حالى كه همهء جثهّ و تن آن باندازهء يك انگشت باريك نيست ، 21 پس منزهّ ( از ادراك ) است خداوندى كه هر كه در آسمانها و زمين است ( فرشتگان و خداپرستان ) او را به اختيار و اضطرار ( در خوشى و سختى ) سجده ميكنند ، و رخسار و چهره به خاك مى مالند ( اظهار خضوع و فروتنى مى نمايند ) و اطاعت كرده فرمان او مى برند از روى بى اختيارى و ناتوانى ، مهارشان را بدست او دهند از روى ترس و بيم ، 22 پرندگان در اختيار امر و فرمان او مى باشند ، شمارهء پرها و نفس كشيدن آنها را ميداند ، و دست و پاى آنها را در آب و خشكى استوار گردانيده ( بعضى را ساكن دريا و برخى را در بيابان قرار داده ) است ، و روزيشان را تعيين فرموده ، و بر اصناف آنها احاطه دارد ، اين كلاغ است و اين عقاب است و اين كبوتر است و اين شتر مرغ است ، هر مرغى را به نامش خوانده ( بر وفق حكمت و مصلحت آفريده ) و روزيش را ضامن گشته ، 23 و ابر سنگين ( باران دار ) را پديد آورد و بارانش را ريزان ساخته ، و نصيب و بهرهء هر جائى را از آن تعيين نمود ، زمين را بعد از خشكى آب داد و بعد از خشكسالى از آن گياه رويانيد .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 741
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٧٤١