1 پس ( از سپاس و ستايش خداوند متعال و درود بر رسول اكرم ) اى بندگان خدا از معصيت خدا بپرهيزيد ( معصيت ننمائيد و از عذاب بترسيد ) و بسبب كردار خود بر مرگهايتان پيش دستى كنيد ( در زندگى نيكو كردار باشيد تا پس از مرگ ايمن گرديد ) و بخريد چيزى ( اعمال صالحه ) را كه براى شما باقى مى ماند به چيزى كه از كفتان مى رود ( آخرت را دريابيد كه هميشه باقى است ، و از شهوات دنيا چشم پوشيد كه به زودى فانى گردد ) ( 2 ) و ( براى سفر آخرت ) آماده باشيد كه براى كوچاندن شما سعى و شتاب دارند ، و براى مرگ مستعدّ باشيد كه بر شما سايه افكنده است ( نزديك شده و علامات و آثارش هويدا است ) ( 3 ) و ( مانند ) گروهى باشيد كه چون بانگ بر ايشان زده آگاه ( و بيدار ) شدند ( نه مانند كسانى كه در خواب غفلت ماندند تا آنگاه كه به چنگال مرگ گرفتار گرديدند ) و دانستند كه دنيا جاى ( اقامت ) ايشان نيست ، پس ( آن را بآخرت ) تبديل نمودند ، زيرا خداوند سبحان شما را بى جهت نيافريده و مهمل و بيكار رها نكرده است ( چنان كه در قرآن كريم س 23 ى 115 فرموده : أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ يعنى آيا گمان كرديد كه شما را بى جهت آفريديم و پنداشتيد كه بسوى ما باز گشت نخواهيد نمود ) ( 4 ) و ميان هيچكس از شما و بهشت يا دوزخ فاصلهاى نيست مگر مرگ كه او را در يابد ( زيرا پس از مرگ باب عمل و توبه و بازگشت بسته شود ، پس هر كه مرد اگر در دنيا اطاعت و پيروى كرده ببهشت رود ، و اگر نافرمانى نموده در دوزخ گرفتار خواهد بود ) ( 5 ) و مدّت زندگى ( در دنيا ) كه يك لحظه آن را كم گرداند ، و ساعت ( مرگ ) آن را از بين ببرد به كوتاهى سزاوار است ( زندگانى در دنيا را كه به زودى منقضى شود بايد كوتاه دانست و از كار آخرت باز نماند ) ( 6 ) و غايبى كه ( از وطن اصلى خود آخرت دور گشته و ) نو آيندگان يعنى شب و روز او را ( به منزل حقيقى ) ميراند سزاوار است كه به زودى ( به وطنش ) بازگشت نمايد ( بايد در فكر بازگشتن به وطن اصلى خود بوده در اين مسافرت دنيا براى آسايش آنجا ربح و سودى بدست آرد ) ( 7 ) و كسى كه با سعادت و نيكبختى يا شقاوت و بدبختى ( به وطنش ) مى آيد ، نيكوترين توشه را نيازمند است ، ( 8 ) پس در دنيا از دنيا توشه برداريد از آنچه خود را فردا ( ى قيامت از عذاب الهى ) برهانيد ، ( 9 ) و ( بهترين توشه براى آخرت آنست كه ) بنده از عذاب پروردگارش بپرهيزد ، باينكه خود را پند دهد ( و گفتار و كردار نيك را شعار خود قرار دهد ) و به توبه و بازگشت پيشى گيرد ( پيش از رسيدن مرگ از گناهان توبه نمايد ) و بر شهوتش ( خواهشهاى نفسش ) مسلّط شود ، زيرا مرگ او از او پنهان است ( معلوم نيست چه وقت عمرش بسر مى رسد ) و آرزويش او را فريب مىدهد ( از كار آخرت باز مى دارد )
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 154
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٥٤