62 - از خطبههاى آن حضرت عليه السلام است ( در بيان دل نبستن به دنياى فانى و ترس از حساب قيامت ) :
( 1 ) آگاه باشيد دنيا سرائى است كه هيچكس از آن به سلامت نمى ماند مگر ( بتقوى و پرهيزكارى ) در آن ( زيرا دنيا دار عمل است و آخرت دار جزاء ، پس كسى كه در دنيا بدستور خدا و رسول رفتار نمايد در آخرت به سلامت ماند ، و كسى كه پيروى ننمود به عذاب ابدى گرفتار گردد ) و هيچكس به جهت چيزى ( گفتار و كردارى ) كه براى دنيا بنمايد نجات نيابد ( و نجات و رستگارى در آخرت براى كسى است كه گفتار و كردارش براى خدا باشد ) ( 2 ) مردم به دنيا بسبب امتحان و آزمايش گرفتار شدهاند ( خداوند ايشان را امتحان مى فرمايد ، به اين معنى كه هر كس در دنيا از فرمان الهىّ پيروى نمايد رستگار گردد ، و هر كه نافرمانى كند به عذاب گرفتار شود ، و اين امتحان به جهت آن نيست كه به آخر كار آنان علم نداشته باشد و بخواهد دانا گردد كه امتحان به اين معنى محال است ، زيرا او به آشكار و نهان هر چيز دانا است ) پس آنچه از ( متاع ) دنيا براى دنيا فراهم آورند از كفشان مى رود ( در موقع مرگ بجا مى گذارند ) و ( در آخرت ) حساب آن را از آنان مى طلبند ، و آنچه كه از دنيا براى غير دنيا ( آخرت ) تهيئه نمايند بر ايشان مى ماند و هميشه با آنها است ، ( 3 ) پس ( اكنون كه كار دنيايى زيان آور است به آن دلبند مباش ، زيرا ) دنيا نزد خردمندان مانند برگشتن سايه است كه تا آن را گسترده ببينى جمع مىشود ، و تا آن را زياد ببينى كم گردد ( همچو سايه زائل گشته براى اهلش باقى نماند ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 152
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٥٢