45 - از خطبههاى آن حضرت عليه السلام است ( در مذمت دنيا و مفاسد آن ) :
( 1 ) سپاس خداوندى راست كه هيچكس مأيوس از رحمت او نيست ، و نعمت او همگان را شامل است ، و از آمرزش او احدى نوميد نبوده ، و پرستش او براى كسى سبب سر شكستگى نمى باشد ( زيرا تنها او سزاوار پرستش است و بسبب عبادت و پرستش تكبّر نكند تا بنده سر شكسته شود ) خدائى كه از رحمت دريغ نمى كند ، و نعمت او زوال نمى پذيرد ( 2 ) . دنيا سرائى است فناء و نيستى براى آن و براى اهلش رخت بر بستن مقدّر گرديده است ، و آن ( در نظر اهلش ) خوشگوار و سبز و خرّم است ، و ( سبب گول زدن و غافل نمودن آن اينست كه ) شتابان به سراغ خواهان و طالبش مى آيد ، و علاقه و محبّت خود را بدل نظر كننده وارد مىكند ، ( 3 ) پس كوچ كنيد از آن ( دلبند به آن نگشته مهيّاى سفر آخرت شده و آسايش در آنجا را بخواهيد ) و از بهترين متاع خود ( پرستش خالق و خدمت بخلق ) توشه برداريد ، و در آن بيش از حاجت نطلبيد ، و از آن زيادتر از آنچه بشما رسيده نخواهيد ( براى گرد آوردن مال در دنيا تلاش نكنيد ، زيرا در حلال آن حساب و باز پرسى است ، و در حرام آن عقاب و كيفر ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 132
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٣٢