29 - از خطبههاى آن حضرت عليه السلام است ( در توبيخ و سرزنش اصحاب خود از جهت مسامحه و سهل انگارى در جنگيدن با دشمن ) :
( 1 ) اى مردمى كه بدنهايشان جمع و انديشهها و آرزوهايشان مختلف است ، سخنان شما ( لاف و گزافتان ) سنگهاى سخت را نرم مى گرداند ، و كار شما ( كه در خانه نشسته براى جنگيدن با دشمن حاضر نيستيد ) دشمنان را در شما بطمع مى اندازد ( كه آنچه داريد بتصرّف در آورده بر شما دست يابند ) ( 2 ) در مجالس ( كه دور هم نشستهايد ) چنين و چنان مى گوئيد ( لاف زده و گزاف بسيار گفته اظهار دليرى و مردانگى مى نماييد ) و چون وقت جنگيدن با دشمن پيش آيد مى گوئيد : حيدى حياد يعنى اى جنگ از ما دور شو ( جملهء حيدى حياد مثلى است كه عرب در وقت فرار از دشمن به زبان مى آورد ) ( 3 ) دعوت كسى كه شما را ( به نصرت و يارى خود ) خواند پذيرفته نشد ( زيرا او را يارى نكرديد ) كسى كه در بارهء شما زحمت و رنج كشيد دل او راحتى و آسايش نيافت ، عذرها و بهانهها ( ى شما براى نرفتن بجهاد و نجنگيدن با دشمن درست نيست و سبب ) ضلالت و گمراهى است مانند بدهكارى كه بدهى خود را ( بدون عذر ) بتأخير اندازد ( چون
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 103
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص١٠٣