و قسمتى سوم از اين خطبه است ( در وصف خود و توبيخ اصحابش فرموده ) :
( امام عليه السّلام ) ( 5 ) طبيبى است ( روحانىّ ) كه بوسيلهء طبّ و معالجهء خويش ( براى بهبودى امراض مهلكه و بيماريهاى گوناگون در ميان خلائق ) همواره گردش مىكند ، و مرهمهايش ( علوم و معارفش ) را ( براى زخم دلهايى كه به تيغ نادانى و گمراهى مجروح گشته ) محكم و آماده كرده است ، و ابزارها را ( به آتش نهى از منكر و ترسانيدن از عذاب الهىّ ) سرخ كرده و تافته است ، هر جا كه لازم باشد مرهمها و ابزارهاى داغ كردن را به روى آن مى نهد ، و جاهاى مجروح و نيازمند به معالجه ، دلهاى كور ( از دانش ) و گوشهاى كر ( از شنيدن حقّ ) و زبانهاى لال ( از گفتن سخنان راست ) است ، اين طبيب روحانىّ بوسيلهء دواء و معالجه خود بيماريهاى غفلت و نادانى و حيرت و سرگردانى را رسيدگى و معالجه مى نمايد ( و ليكن ) ( 6 ) بيماران از روشنيهاى حكمت و عرفان استفاده نكردهاند ، و به آتش زنههاى علوم و معارف درخشان آتش نيفروختهاند ، پس آنان مانند چارپايان چرنده ( كه شعور نداشته تمام همّت و سعيشان صرف خوردن و آشاميدن است ) و همچون سنگهاى سخت بنيان ( كه چيزى را درك نمى كنند ) مى باشند . ( 7 ) براى صاحبان بصيرت و بينائى پوشيدهها آشكار و براى اشتباه كنندهء راه حقّ هويدا