106 - از سخنان آن حضرت عليه السلام است در يكى از روزهاى جنگ صفين
( براى توبيخ و سرزنش اصحاب خود پس از شكست و فرار از لشگر شام و برگشتن و فتح نمودن آنان ) : ( در كار زار ) ( 1 ) گريختن و پشت كردن شما را از صفّهاتان ديدم ، اهل شام كه جفاء كارانى بد خو و پست و عربهاى باديه نشين هستند شما را گريزاندند ، در حالتى كه شما از برازندگان و جوانمردان عرب هستيد ، و چون تقدّم بينى ( نسبت به اعضاى بدن ) شريف و مقدّم و مانند كوهان شتر بلند مرتبه و بزرگتر از آنها مى باشيد ( پس در اين صورت شكست و فرار سزاوار شما نبود ) ( 2 ) دردهاى سينهء من شفاء يافت ( غمّ و اندوهم زائل گشت ) آنگاه كه ديدم در آخر كار آنها را ميرانديد ، چنان كه شما را رانده بودند ، و از سنگرهاشان دور مى نموديد ، چنان كه شما را دور كرده بودند ، و بوسيلهء شمشيرها آنها را كشته مستأصل و بيچاره مى كرديد ، و نيزهها بر ايشان مى زديد ( تا اينكه بر اثر فرار ) ( 3 ) اوّلشان به آخرشان سوار مى شدند ( روى هم مى افتادند ) مانند شترهاى تشنهء رانده شده كه از حوضها و آبگاههاشان منع كرده دور نمايند .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 319
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٣١٩