107 - از خطبههاى آن حضرت عليه السلام است و آن از خطبههايى است كه در آن
( خداوند سبحان را سپاسگزارده و رسول اكرم را ستوده و به بعضى از كمالات و كرامات خويش اشاره نموده ، و ) فتنه و فساد و خونريزيهايى را كه پيش مى آيد بيان فرموده :
قسمت أول خطبه
( 1 ) سپاس خدائى را سزا است كه بسبب خلقت و آفرينشى كه فرموده ( و دليل بر ربوبيّت او است ) به خلائق آشكار شده است ، و به حجّت و برهان خويش ( آثار قدرت ) نزد دلهاى ايشان ظاهر و نمايان است ، ( 2 ) بدون به كار بردن فكر و انديشه آفريدگان را ايجاد فرمود ، زيرا انديشهها سزاوار نيست مگر به كسانى كه داراى ضمائر ( قواى مدركه باطنيهّ ) باشند و خداوند فى نفسه داراى ضميرى نيست ( زيرا كسى كه براى ادراك چيزى به قواى ادراكيهّ نياز داشته باشد البتهّ ممكن است ، و واجب الوجود ممكن نمى باشد ) ( 3 ) و علم او به باطن و كنه ناديدنيها نفوذ ( حاجب و مانعى براى او نيست ) و به كوچكترين افكار و اسرار ( دلها كه اطّلاع از آن براى كسى ممكن نباشد ) احاطه دارد .