( صاحب الزّمان عجّل اللّه فرجه ) را كه شما را گرد آورد و از پراكندگى برهاند ، ( 5 ) پس ( براى انتظام همه امور ) به امام حاضر كه به دنيا اقبال نكند ( زمام كارها بدست نگرفته در خانه نشيند ) طمع نداشته باشيد ( زيرا خدا چنين مصلحت دانسته ) و از امام زمان كه غائب است نا اميد نگرديد ، زيرا ممكن است يكى از دو پاى او ( سلطنت ظاهرى ) از جاى در رفته بلغزد و پاى ديگرش ( سلطنت باطنى ) بر جاى ماند ، و ( روزى بيايد كه ) هر دو پايش ( سلطنت ظاهرى و باطنى ) بر گردد ( آشكار شده ) تا ثابت و استوار باشد ( امور دين و دنيا بوجود او منظّم شود ) . ( 6 ) آگاه باشيد مثل آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله ( ائمهّ عليهم السّلام ) مانند ستارگان آسمان است كه هر زمان ستارهاى ناپديد شد ستارهاى آشكار مى گردد ( چون يكى از ايشان دنيا را بدرود گويد ديگرى بجاى او بنشيند ، و هيچ گاه زمين از وجود آنها خالى نماند ) پس چنان است كه نعمتهاى خداوند در شما كامل گشته و آنچه آرزو داريد بشما ارائه داده است ( بطور قطع آن حضرت را خواهيد دريافت و به آرزوى خود كه ديدن زمان دولت حقهّ است مى رسيد ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 297
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٩٧