99 - از خطبههاى ديگر ( آن حضرت عليه السلام ) است ( اشاره به كشته شدن خود و آمدن حضرت صاحب الزمان « عجل الله فرجه » كه از جملهء اخبار غيبيه مى باشد ) :
( 1 ) سپاس خداوندى را سزا است كه فضل و احسانش را در خلائق پراكنده و همه را مشمول جود و بخشش خود قرار داده ، ( 2 ) به آنچه از او برسد ( تندرستى ، بيمارى ، خوشى و رنج ) سپاسگزاريم ، و براى انجام اوامرش ( واجبات و مستحبّات ) از او يارى مى طلبيم ، و گواهى مى دهيم كه جز او خدائى ( سزاوار پرستش ) نيست ، و محمّد ( صلّى اللّه عليه و آله ) بنده و فرستادهء او است ، ( 3 ) او را فرستاده تا امر و فرمانش را آشكار نموده ( بيان فرموده ) و به ياد او گويا باشد ( خدا را بشناساند ) پس تبليغ رسالت كرد ( احكام الهىّ را رساند ) با امانت و درستكارى ، و از دنيا رفت ارشاد كننده ، و ميان ما بيرق و نشانهء حقّ ( راهنمايان به خداوند ، قرآن كريم و ائمهّء اطهار عليهم السّلام ) را باقى گذاشت ، كسى كه از آن بيرق جلو رفت ( به احكام او چيزى افزوده يا كم كرد ، از دين ) خارج شد ، و كسى كه مخالفت كرده پيروى ننمود ( بدستور آن حضرت اعتنائى نكرد ) هلاك گرديد ، و كسى كه با آن همراه بود بحقّ پيوست ( سعادتمند شد ) نگاهدارندهء آن بيرق با تأنّى و درنگ سخن مى گويد و بانجام امرى دير قيام مى نمايد ( زيرا خردمند در هر كارى انديشه كند و با مصلحت سخنى گفته يا قدم بردارد ، و ) چون قيام نمايد ( پس از انديشه مصلحت در قيام بيند ) با شتاب است ( زود انجام دهد ) ( 4 ) پس آنگاه كه ( بخلافت ظاهرى منصوب شد و با ياغيها بزد و خورد پرداخت ) شما گردنهاى خود را زير فرمان او قرار داديد ، و به انگشتهاى خويش به او اشاره كرديد ( وقتى كه لشگر مى آرايد و حضرت امام حسن عليه السّلام را بسر كردگى ده هزار نفر و ابو ايّوب انصارى را سر كردهء ده هزار نفر و همچنين براى هر دسته سر كردهاى تعيين مى فرمايد تا يك صد هزار شمشير گرد آورده تصميم رفتن بشام و جنگ با معاويه مى نمايد ) مرگ او را دريابد ( ابن ملجم ملعون شمشير بفرق مباركش مى زند ) و به آن سبب از دنيا رحلت مى نمايد ، پس بعد از ( كشته شدن ) او مدّتى كه خواست خداوند است ( زمان سلطنت بنى اميهّ و بنى عبّاس و بعد از آنها ) درنگ خواهيد نمود ( به بدبختى و بيچارگى و پراكندگى گرفتار باشيد ) تا اينكه خداوند آشكار گرداند كسى
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 296
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٩٦