( از اوامر و نواهيشان غفلت ننمائيد ) كه هلاك و بيچاره مىشويد ، ( 13 ) من اصحاب محمّد صلّى اللّه عليه و آله را ديدم و يكى از شما را نمى بينم مانند ايشان باشيد ( زيرا ) آنان صبح ژوليده مو و غبار آلوده بودند ، و شب را بيدار به سجده و قيام مى گذراندند ، ميان پيشانيها و رخسارهاشان نوبت گذاشته بودند ( گاهى پيشانى و گاهى رخسار روى خاك مى نهادند ) و از ياد بازگشت ( قيامت ) مانند اخگر و آتش پاره سوزان مى ايستادند ( مضطرب و نگران بودند ) گويا پيشانيهاشان بر اثر طول سجده مانند زانوهاى بزها ( پينه بسته ) بود ( 14 ) هرگاه ذكر خداوند سبحان به ميان مى آمد از ترس عذاب و كيفر و اميد به ثواب و پاداش اشك چشمهاشان مى ريخت بطوريكه گريبانهاشان تر مى گشت و مى لرزيدند ، چنان كه درخت در روز يدن باد تند مى لرزد .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 290
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٢٩٠