و قسمتى چهارم از اين خطبه است ( در دنيا بينى و آخرت طلبى ) :
( 7 ) جز اين نيست كه دنيا منتهى حدّ بينائى كور دل است ، نمى بيند آنچه در پى آنست ( باور ندارد كه از دنيا كوچ نموده به سراى هميشگى خواهد رفت ) و بينا چشمش را درست باز كرده ( فناء و نابودى ) آن را مى بيند و ميداند كه در پى آن سراى ديگرى است ، ( 8 ) پس بينا با نظر افكندن از دنيا دورى مى جويد ( به آن دل نمى بندد ) و كور تمام توجّهش به آن است ، ( 9 ) و بينا ( كه ميداند دنيا جاى ماندن نيست ) از آن ( براى سفر آخرت ) توشه بر مى دارد ( تقوى و پرهيزكارى پيش مى گيرد ) و كور ( چون دنيا را جاى هميشگى تصوّر مىكند ) براى آن توشه تهيهء مى نمايد ( براى گرد آوردن دارائى از دستور خدا و رسول چشم مى پوشد ) .