و قسمتى پنجم از اين خطبه است ( در تمسك بكتاب خدا ) :
( 10 ) و بدانيد او ( دنيا پرست كور دل ) از هر چه دارا باشد سير شده و ملول مى گردد بجز از زندگى ، زيرا در مرگ آسايش نمى يابد ( چون در دنيا بدستور خدا و رسول رفتار نكرده تا بعد از مرگ موجب راحتى او باشد ) ( 11 ) و جز اين نيست كه بينائى در دنيا ( باور داشتن به آنچه بعد از مرگ واقع مىشود ) به منزلهء حكمت است كه آن براى دل مرده حيات و زندگى و براى چشم كور بينائى و براى گوش كر شنوايى و براى تشنهء ( رحمت الهىّ ) سير آبى است ، و در آن بى نيازى كامل ( از دنيا ) و سلامتى ( از عذاب ) است ( و راه نجات و رستگارى شما ) ( 12 ) : كتاب خدا ( قرآن كريم ) است كه بوسيلهء آن ( حقّ را ) مى بينيد و مى گوئيد و مى شنويد ، و بعضى از آن ببعض ديگر گويا ( پارهاى از آيات آن آيهء ديگر را تفسير مى نمايد ) و بعضى از آن بر بعض ديگر گواه است ( براى فهم مراد از آيهاى به آيهء ديگر استشهاد مىشود ) ( 13 ) و ( از اين جهت ) قرآن در معارف و احكام الهىّ اختلاف ندارد ، و پيرو و مؤمن به خود را از خدا جدا نمى گرداند ( بلكه او را به شاه راه هدايت و رستگارى رهسپار مى نمايد ) .
نهج البلاغة ( فارسى ) — صفحة 414
مساهمون: خطب الإمام علي ( ع )
ص٤١٤