يابند .
حضرت ختمى مآب بعد از طي ادوار شفاعت در چهار موطن وچهار مرحله از مواطن ومشاهد قيامت وآخرت باسم - الشّفيع - ظاهر شود ، وبالأخره خازن جهنم به صدا درآيد : « يا محمد - مما تركت لغضب ربك شيئا » ونزديك است كه جهنم خالى از سكنه شود . بعد از اتمام اين دوره ، نوبت به مرحلهء سوم از غضب رسد كه مبتلاى بآن خلاصي ندارد ، اين مرحله ، مرحله خلود دائمي وعذاب ابدى است وشايد باين مرتبه أشارت رفته است در حديث نبوي - ص - : « ان اللّه قد غضب اليوم غضبا ، لم يغضب قبله مثله ، ولن يغضب بعده مثله » .
بايد دانست كه شفاعت يكى از أصول وأركان عقائد وايمان است ، وشفاعت در نتيجهء تجلى حق باسم « الشّفيع » در مظاهر كلى وجود ودر صورت شفعا ، حاصل ميشود ، نه آنكه بدون اذن حق ، كسى شفيع شود ، واز آنجا كه مؤثر در وجود ، فقط حق أولست ، اوست كه در مظاهر شفعا ، شفاعت نمايد ، وكريمهء - من ذا الّذي يشفع - مثل آياتي است كه افاضهء أصل وجود را بحق اوّل منحصر نمايد ، وشفيع حقيقي اوست . ونيز بايد دانست ، شفاعت يكى از وسائل بسط فيض حق ، ويكى از وسايط تجلى حق بأسماء مشعر رحمت وبصفات موجب شفقت ميباشد .
وبايد خوب توجه نمود وباين نكته وأصل تام پىبرد كه دار آخرت وعالم بعد از دنيا ، مثل عوالم قبل از دنيا ، دار اتفاق نيست ، وشفاعت در آخرت نظير شفاعت در دنيا از باب تصادف واقع نمىشود ، مثل اينكه در دنيا ممكن است كسى مرتكب جرمي شود وبا استحقاق عقوبت صاحب نفوذى أو را از عقوبت نجات دهد ، در آخرت چنين امرى واقع نمىشود چه آنكه در آن عالم ترتّب معاليل بر علل وترتب مسبّبات بر أسباب ضروري وهر اثرى مترتب بر مبدأ اثر خود ميباشد ووجود
أصول المعارف — صفحة مقدمه 358
مساهمون: الفيض الكاشاني
صمقدمه ٣٥٨