. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
فزونتر ز نه ( ؟ ) سال شاهى نكرد * سرافراز هرگز تباهى نكرد
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
نكويى است داننده را دست يار * به گردون رسد مرد از اين دست كار
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
به ايام او خود ستمگر نبود * بدآموز و بدفعل ديگر نبود
چو شه نيك بد بد نشد هيچ سر * به بد برنياورد يك تن بسر
جهان را به رسم و به آيين بداشت * در اين بوموبر دانهء عدل كاشت
به ديوان نشستى به هنگام بار * نترسيدى از مهتر و پيشهكار
نماندى كه بر كس بدى جور و زور * يكى بود نزديك او شير و گور
شد ايمن ز گرگ و شد آگاه ميش * به ايام آن شاه پاكيزهكيش
چو از اين زمين شاه بربست بار * همه نيكويى بود از او يادگار
پادشاهى بهرام نرسى « 1 » پنج سال
به نام نكو مرد شاه جهان * چنين گوى گر ناقلى در نهان
چو نرسى بدانجاى پاكان رسيد * جهان هنر بيرم « 2 » آمد پديد
چو بيرم شد اندر جهان شهريار * هوس داشت مهتر به بزم و شكار
همه كار او بود عدل و كرم * به خوزان زمين كرد بيت و [ حرم ]
دلش آرزو سيم و زر داشتى * به انبارها ز آن برانباشتى
بسى گنج بنهاد پنهان به رنج * فزونتر نبد سال شاهى ز پنج
ورا بود اندر درون ميل مال * همان كرد فرق سران پايمال
پى گنج اندر جهان رنج برد * سرانجام چون مار بر گنج مرد « 3 »
به بيداد از دوست بستد درم * به دشمن سپرد آن شه محترم
پى دشمنان ، دوستان را بكشت * از اينروى شد روزگارش درشت
هامش
( 1 ) نرسه
( 2 ) شايد مراد بهرام باشد .
( 3 ) برد