بدانست آن شاه با دين و داد * كه مردم نگردند خندان و شاد
كه تا شاه عالم نگردد يكى * نياسايد اندر جهان كودكى
زمين را يكى شاه بايد بهجاى * كه تا درنيايد رعيت ز پاى
نگنجد دو شمشير در يك نيام * دو عالم نيابيم « 1 » در يك مقام
از اين جايگه تيغ كين بركشيد * به هربوم و برزن سر اندركشيد
سران را سوى طاعت خويش خواند * كسى را كه داننده بد پيش خواند
هرآن كس كه آمد برش مير شد * نماينده چون بر فلك تير شد
كسى « 2 » كاو ز فرمان شه سركشيد * دگر چشم او روى نيكى نديد
چو شه بد خردمند و بادستگاه * نهاد از بر چرخ گردان كلاه
ز مشرق به مغرب ورا نام شد * هماش توسن آسمان رام شد
جهان را به شمشير هموار كرد * به علم و خرد كامران كار كرد
بنا كرد آن شهريار دلير * به كم مدتى خوّرهء « 3 » اردشير
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
نه آخر ببايست ناچار مرد * جهان را و جان را به دشمن سپرد
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . * . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
ز اول در و زر به انبار بود * ورا نام . . . . . . . . . . . . . . و آزار بود
به دردم از اين چرخ دولابوش * كه كس را نبخشد دمى آب خوش
ز دل بركن اين جامهء راز را * بپوشان ز نابخردان راز را
اگر گور اگر شير بود اردشير * فروبرد گورش نشد خاك سير
پادشاهى شاپور بن اردشير سى سال و نه ماه
پسر بود او را جوانى دلير * ورا نام شاپور بن اردشير
كه تا خون و جانش بريزد به خاك * ز جورش كنم جامهء خويش چاك
هامش
( 1 ) مبنام
( 2 ) تهى
( 3 ) حره ، در متون ديگر آمده است .