علاء الدين كه از مهر علايى سكّه بر زر زد * جهان بگرفت زير زر كف دست زرافشانش
ز دور چرخ گشت آن سكه ديگرگون ولى آن زر * همانسان ماند در عالم كه بينى دست گردانش
ذكر امير خسرو و مير حسن رحمة الله عليهما
از جملهء شاعران كه زمان سلطان علاء الدين به وجود ايشان مزيّن و مشرّف بود يكى خسرو شاعران است - عليه الرحمة و الرضوان - كه آفاق كران تا كران از نظم و نثر وى مملو و مشحون است و خمسه را در سنهء ( 698 ) شش صد و نود و هشت به نام سلطان علاء الدين در مدت دو سال تمام ساخته و از آن جمله مطلع الانوار را در دو هفته گفته ، چنانچه مىفرمايد ، نظم :
سال كزين چرخ كهن گشته بود * از پس ششصد نود و هشت بود
از اثر اختر گردون خرام * شد به دو هفته مه كامل تمام
در كتاب نفحات از سلطان المشايخ نظام الاولياء - قدس الله سره العزيز - نقل مىكنند كه روز قيامت هر كسى به چيزى نازد و ناز من به سوز سينهء اين ترك الله است و مير خسرو غالبا به اين معنى اشارت مىفرمايد ، بيت :
خسرو من كوش به راه صواب * تات شود ترك خدايى خطاب
ديگر مير حسن دهلوى است كه ديوان او نيز شرق و غرب عالم را گرفته و در آن عهد اگرچه شعراى ديگر صاحب دواوين بودهاند ، اما با وجود اين دو بزرگوار ذكر آنها خوش نمىآيد . مصرع :
چو آفتاب بر آيد ستارهها عدم است
وفات مير خسرو در سنهء خمس و عشرين و سبعمائة ( 725 ) است و در دهلى پايان قبر متبرك پير خود - رحمة الله عليهما - مدفون است و مولانا شهاب معمايى در تاريخ آن قطعهيى گفته بر تخته سنگى نقش فرموده بالاى مزار مير نصب ساخته و قطعه اين است . نظم :