است و آن ، سهم رب است . و آن وقت است كه سّر اين آيهء شريفه براي أو روشن مىشود كه مى فرمايد : « بگو همه ( از خوب و بد ) از سوى خداست » زيرا قبول كنندهء خير اثر تجلى غيبى است ، چنان كه محيي الدين گفته است ، و قابل نمى شود مگر از فيض اقدس .
و نيز بصيرت مى يابد به اخبار بسيارى كه در اين باب رسيده و اين مختصر مقام شرح و تفصيل آنها نيست و هر كس كه مى خواهد مسأله كاملا براي أو روشن شود بايد به كتابهايى كه استوانههاى حكمت و اولياء معرفت نوشتهاند مراجعه كند مخصوصا به كتابهاى سيد محقق بارع ميرداماد و شاگرد بزرگوارش صدر الحكماء المتألهين ( رضوان اللّه عليهما ) .
دنبالهء سخن و روشنگرى هر چه بيشتر خدا را دو اراده است : قديم و حادث
از آنچه گذشت محقق شد كه مشيت همان مقام ظهور حقيقت وجود و اطلاق آن حقيقت و سريان آن و بسط نور و سعهء رحمت آن حقيقت است ، و مشيت عينا همان ارادهء آن حقيقت است در مقام ظهور و تجلى ، چنان كه به تحقق پيوسته كه مراتب تعينات از عقول مقدسه و ملائكهء مقرب گرفته تا برسد به قواى طبيعى و فرشتگان زمينى همگى مراتب مشيت و حدود اراده در مقام تجلى و فعل مى باشند ، و اين معنى منافات با آن ندارد كه خدا را ارادهاى باشد كه عين ذات أو و صفت قديم اوست . و ارادهء حق در مقام فعل كه به اعتبار تعينات است صفتى است حادث و زائل گرچه همان نيز به