خلق نبوده و اين نقطهء عقلى است كه جزء چهارم مخزون عند اللّه است چنان كه فرمايد : « مفاتح غيب نزد اوست و جز أو كسى آن را نمى داند . » و از ادراكات خلق محجوب است ، زيرا آنجا حكومت الهى غلبه دارد ، و از اين روست كه عقول ، سراپردههاى جمال و جلال اويند و به بقاء اللّه باقى هستند نه به ابقاء اللّه . ( دقت شود ) .
و آنچه فرمود : « ظاهر اللّه است » يعنى اللّه ظاهر به اين أسماء است زيرا اللّه است كه در پوشش أسماء و صفات ظاهر است ، چنان كه فرمايد : « اوست كسى كه در آسمان إله است و در زمين إله است » ، « و اللّه نور آسمان ها و زمين است » ، « و اوست اول و آخر و ظاهر و باطن » و فرمود : « اگر به پايين ترين زمين فرود آييد هر آينه بر اللّه هبوط خواهيد كرد » تا چه رسد به زمين هاى بالا و آسمان هاى بالا ، « به هر سو رو كنيد وجه اللّه همان سو است » . يا آنكه مراد آن است كه ظاهر عبارت است از آن جهت الهى كه در أسماء سهگانه محجوب است .
پس آن اسم چهارم به واسطهء اين سه اسم محجوب شده است ، يعنى عالم عقل كه همان جهت الوهيت است محجوب است و ظاهر . پس اگر آنچه گفتيم همان از روايت مقصود باشد اشارهء لطيفهاى خواهد بود به آنچه اهل معرفت گفتهاند كه خداى تعالى در حجابهاى خلقى ظهور فرموده و خلق با آنكه ظهور أو هستند در عين حال حجاب أو نيز مى باشند ، مانند صورتهايى كه در آينه ظاهر مى شوند با آنكه آن صورتها ظهور آينه هستند حجاب أو نيز مى باشند . و در اينجا اسرارى است كه به افشاگرى آنها اجازه نيست .
مصلحت نيست كه از پرده برون افتد راز
ور نه در مجلس رندان خبرى نيست كه نيست