على آمد رضى اللّه عنه ، در عهد خلافت وى ، و رغبت كرد به مسلمانى . على او را گفت : " حيّاك اللّه . " و او مسلمان گشت . و على بن ابى طالب او را كرامت كرد . بعد ازان پرسيدش از حال و جايگاه شهر خويش و گفت : " ترا از احقاف هيچ علم هست ؟ " مرد گفت : " همانا كه از گور هود پيغامبر مىپرسى ؟ " گفتا : " نعم . " مرد گفت : " در عهد جوانى به حفيرهى وى رسيدم و آن را به طمع بشكافتم ، تا چه پديد آيد . پس أزجى پيدا گشت از سنگ خاره كنده ، و سريرى رخام در ميان نهاده . و شخصى را ديدم عظيم خلقت بر آنجا خوابانيده ، بر دست راست ، چنان كه بدان بزرگى كه آن سرير از طول و عرض آن شخص پر بود . و كفن او از بردهاى يمانى بود . پس دست به وى درماليدم ، پنداشتى خفته است . مردى اسمر بود و ريشى به انبوه داشت ، و لوحى هم از رخام بر بالين او نهاده بود . و بران لوح نوشته بود كه : باسمك اللّهم العلىّ أنا هود النّبىّ رسول ربّ العباد إلى الملاء من قوم عاد و قبلهم إلى صاحب العماد فدعوتهم إلى الايمان و خلع الأنداد و الأوثان فأخذتهم الحميّة فصاروا عبرة للبريّة هلكوا بالرّيح العقيم فأصبحوا كالرّميم فعبدا لهم و سحقا لهم و محقا . " پس امير المؤمنين على بن ابى طالب ، رضى اللّه عنه ، گفت : " راست مىگويى كه گور هود پيغامبر عليه السّلام آنجاست . "
صالح عليه السّلام
به زمين حجاز از جهان بيرون شد . گويند مؤمنان هم آنجا دفن كردندش . و اندر تاج التّراجم خواندهام به إسناد درست از سفيان ثورى رحمة اللّه عليه كه ميان ركن و مقام نود و نه گورست ازان پيغامبران . و در جمله گور صالح و شعيب و اسمعيل عليهم السّلام . و اين درستتر تواند بود - و اللّه أعلم .
ابرهيم و اسحق و يعقوب و الاسباط عليهم السّلام
ازان سوى بيت المقدّس فرود قله گور ايشان است و بسيارى پيغامبران . و اندر كتاب دلايل القبله چنان خواندهام كه سنگى يافتند بر گور ابراهيم ، و بران نوشته بود : أم لا يموت من جاء أجله و من دنا من حتفه لم يغن عنه حيلته و كيف يرجوا آخر مات أوّله . و همچنين بر سر گور اسحق پيغامبر عليه السّلام سنگى يافتند ، بران نوشته اين بيتها :