آيات سورهء طه ، كه از اين آيهء شريفه آغاز مىشود :
وَ هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ مُوسى . إِذْ رَأى ناراً فَقالَ لِأَهْلِهِ امْكُثُوا إِنِّي آنَسْتُ ناراً ، لَعَلِّي آتِيكُمْ مِنْها بِقَبَسٍ أَوْ أَجِدُ عَلَى النَّارِ هُدىً
« 1 » .
و با اين آيهء شريفه پايان مىيابد :
قالَ : فَاذْهَبْ فَإِنَّ لَكَ فِي الْحَياةِ أَنْ تَقُولَ لا مِساسَ ، وَ إِنَّ لَكَ مَوْعِداً لَنْ تُخْلَفَهُ ؛ وَ انْظُرْ إِلى إِلهِكَ الَّذِي ظَلْتَ عَلَيْهِ عاكِفاً ، لَنُحَرِّقَنَّهُ ثُمَّ لَنَنْسِفَنَّهُ فِي الْيَمِّ نَسْفاً . إِنَّما إِلهُكُمُ اللَّهُ الَّذِي لا إِلهَ إِلَّا هُوَ ، وَسِعَ كُلَّ شَيْءٍ عِلْماً
« 2 » .
در اين مقطع از داستان موسى عليه السّلام در قرآن كريم ، موارد زير قابل توجّه است :
مورد اوّل : داستان در سياق بيان اين مطلب آمده است كه قرآن كريم به خاطر آن نازل نشده كه پيامبر گرامى اسلام صلّى اللّه عليه و آله به سختى بيفتد و درد و رنج بكشد ، خواه به خاطر آن كه قوم وى به او ايمان نياوردهاند ؛ خواه به آن جهت كه در درون خويش ، احساس واماندگى و تقصير يا قصور در زمينهء اداى رسالت كند . قرآن تنها براى آن نازل شده است كه يادآورى و هشدارى براى مردمان خداترس و اهل خشيت بوده باشد :
طه . ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقى . إِلَّا تَذْكِرَةً لِمَنْ يَخْشى
« 3 » .
مورد دوم : اين مقطع داستانى قرآن كريم ، بار ديگر ، با اين آيهء شريفه پايان مىپذيرد :
كَذلِكَ نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْباءِ ما قَدْ سَبَقَ ، وَ قَدْ آتَيْناكَ مِنْ لَدُنَّا ذِكْراً
« 4 » .
مورد سوم : اين فراز از داستان موسى عليه السّلام به گونهاى خاص ، درد و رنج موساى پيغمبر عليه السّلام را در راه دعوت به سوى خدا مورد تأكيد قرار مىدهد . اعمّ از دردها و رنجهاى درونى ، كه از عكس العملها و هراسهاى شخصى ، يا حرص فراوان براى پيروز شدن در دعوت ، و نگرانى به خاطر مصون ماندن آن و پايدارى پيروان آن ، نشأت مىگيرند . يا دردها و رنجهايى كه بر اثر دشواريها و دست اندازها و فراز و نشيبهاى مسير دعوت و كارسازى و اجراى آن ، خواه و
هامش
( 1 ) طه / 9 و 10
( 2 ) طه / 97 و 98
( 3 ) طه / 1 - 3
( 4 ) طه / 99