كسى نگفت و نگويد ، سپس نخواهد گفت
1337
كشته ما ز كوى تو راه بدر نمىبرد
1011
كشتى تو و كشتند ترا آنكه ترا كشت
243
كشف شد سر ازل تا به ابد چون يكدم
1177
كشيد تيغ و نكشت آن ستم شعار مرا
1160 ح 1
كفر باشد ياد كردن نام خود با نام دوست
1001
كف موسى كفى ز دريايش
1165
كفن بياور و تابوت و جامه نيلى كن
1174
كفن درم ز تن خيزم ز جا گيرم حيات ز سر
1077
كمال كار جهان نقص دان از آنكه جهان
308
كند اشاره هلا ، ز ابروى هلال سپهر
1336
كند ريش وزير و زلف خاتون
1234
كنم يك داستان از باستان گو از كه هم از جم
1284
كنون چون برآرد سپهر آفتاب
1473
كنون سرايان بختم كه چهرهء گلفام است
946
كو دل يك قطره كه بىذوق اوست
1166
كو زخمه تا رودى زنم ، رود مىآلودى زنم
1510
كوس از پى شادى دگر
688
كوكب بخت ترا نبود و بال
1676
كون و مكان آينه ذات تو
1513
كون و مكان پرتوى از بود او
1568
كوه از سر كشد اين خرقه قاقم به مرور
1131
كوه صحرا ، چشمه و رود و جهات
1675
كوه زير برف همچون قار پوشيده
1248
كوهى از گرد او زمرد رنگ
1243
كه اى ز تربيت خاطرت به جاده نظم
1087
كه اى شاهين عشقت لا مكان سير
1058
كه اين لار بود از بسى روزگار
1504
كه باشد نگهبان تخت و كلاه
157
كه بر حالم دمى از لطف بنگر
939
كه بر سر صفحه سوسن كند تحرير آزادى
1282
كه بشنيدم از مردمان كهن
1504
كه تا رو به استخر ايران نهند
1584
كه جام جم به گاهنبار كرد اشكرف كيهان را
1284
كه در لار رى چون « بلارو » بود
1505