كه در هفتصد و پنج و تسعين ز هجرت
324
كه شاهان فلك تابع رأى توست
69
كهف عالم حجة الاسلام عهد
1399
كه كردى طعمه ماران و موران لاشه آنان
1283
كه گرسيوز آن گرد نامآورست
1584
كه گر صياد بينم در بر خويش
1058
كه گشته كيميا و ز حسرت گداختم
1553
كه ما را سوى « پارس » بايد كشيد
140
كه مىبرد آب و تاب آفتاب عالم آرا را
1284
كه نيرى يكى از دست پختگان من است
1087
كه وسيله نجاتى و صحيفه وجودى
1013
كه هركس جان برد بيرون ز حمام
1156
كيپاپزان سحر چو سر و كله واكنند
1158
كى تواند شدن از سر انا الحق واقف
1181
كى دل ايمن شود از چشم تو و زلف سياه
1022
كيم من طاير صياد جوئى
1057
گ
گادن مفتى نمىارزد به هيچ
1594
گامى نرفته يك دو سه افزون
1173
گاو رفته خاى اندر صيد رفته تا به چند
1099
گاه سخن گوهرفشان ، وز خم غيبى مىكشان
1544
گاهى به پيش دشمن و گاهى به نزد دوست
1553
گداى عشقم و سلطان وقت خويشتنم
1129
گرار غم صد چو ماه كنعانم بود
1445
گران شد بار و ره دشوار و دريا خار و حيرانم
954
گر باده ترا بايست در مهر على شرمست
1010
گر با وجود عشقت معدوم شد وجودم
1321
گر بر بت به صدق دل عرضه كنى نياز را
1083
گر بكشى به خواريم تيغ به سر بباريم
1019
گر بماند نام نيك از آدمى
906
گر بهار شود از گلشن رويش بينى
1130 ح 2 ، 1131
گر به جان خود بلرزى پا منه بر دم شير
1001
گر به قطار بندگان راه دهى ستادهام
1014
گر پرسيدت كسى كه على را نظير هست
317