چو در مهد و دامان مام آرميد
1503
چو دوست از آن خاندان درگذشت
348
چو ده سال ديگر درازا كشيد
1051
چو دهليز تفنگ از راه بيند
1155
چو ديدش جهاندار ، بر پاى جست
1472
چو ديوار شهر اندر آورد گرد
46 ، 1311
چو رستم به شهر سمنگان فتاد
1583
چو رفتم سپاهى برانگيختى
392
چو ريگ وقت ساعت آن سبك پى
1155
چو سالش فزون آمد از هفت و هشت
1584
چو سلطان گشايد در رستخيز
404
چو شد فتح على از تخت خارج
946
چو طبع مردم شيدا همى كفآورد بر سر
1420
چو عباس كشتش به تيغ جفا
345 ح 6
چو عقل عاقلان هم پاك و هم
1233
چو فردوسى اندر جهان شعر كس
1583
چو فرسخ شمرديم و برديم رنج
1505
چو فرمان او شد در گوش من
1583
چو كرد عزم حريم وصال گفت سحاب
954 ح 2
چو گوش آن كس كه دلاك آيدش پيش
1155
چو مادر مرا مهر در دل نشاند
15 ، 110 ، 1051
چو مرغى كز قفس چشمش هويداست
1155
چو مشفق كس غزل شيرين نگويد
955
چو منذر به نزديك جهرم رسيد
151 ، 152
چو موسيجه همه سر بر هواكش
874 ح 7
چون از درون خربزه واقف نشد كسى
1158
چون به فضل ايزد بيچون به حق بينا شدم
1156
چون به هوش آئى با بانگ دف و نغمه رود
1581
چون پند پدر اگرچه تلخ است ولى
980
چون تو مجيرى و منت مستجير
1512
چون چشم باز ديده ز ديدن بدوختم
1079
چون حاصل از اين زمانه معشوق و مى است
1402
چو نداى فقر فخرى ، بشنيدم از پيمبر
1013
چون در حصن ازلى را گشود
1568
چون زاهد خشك ابرتر ، بر جاى خود گه مستقر
1514