تمام گشت و بر دستور وقت و صاحب مسند وزارت نصير الدين محمود بوتوبه رحمة اللّه عليه كه درايت رسوم كتابت شعبهء از شعب فضايل او بود و در استيعاب انواع فضايل و آداب بر اماثل وزراى متقدم و متأخر فضل سبق داشت عرض كرده شد در استحسان آن مبالغت نمود و در پيش تخت اعلى اعلاه اللّه آن را جلوه داد چنان كه از كمال فضل و بزرگوارى او سزيد و بدان خدمت پسنديده از خزينهء معمور سلطان اعظمى تشريفى گرانمايه فرمودند . و اين فتحنامه در صحبت عالم بك على ببغداد فرستادند و چون بهر وقت دوستان و بزرگان نسخت رسالت تازى و پارسى كه محرّر شده است از من طلب مىكردند و به حكم آنكه مرا در آنچه مىنوشتم اعتقاد آن نبودى كه مستفاد شاديان [ كذا ] و مبتديان شايد بود تا بمبرزان و منتهيان چه رسد عادت نداشتم نسخت آن نگاه داشتن و آن را مدّخر كردن تا الحاح بزرگان بالتماس آن از حد بگذشت و سبب نسبتى ضنتى مىگشت از هركس كه باوقات طالب آن مىبودندى و بانتساب آن در وقت نبشتن رغبتى مىنمودندى طلب آن كرده شد و آنچه موجود گشت به حكم فرمان عالى خداوندى صاحب عالمى عادلى كبيرى ناصر الدينى صدر الاسلام و المسلمينى ملك الوزرائى كه از جهت خداوندزاده قوام الدين نظام الاسلام دامت دولته بكرات اشارت ميفرمود جمع افتاد و افتتاح بمناشير و عهود كرده شد و رسالات و رقاع متفرق بدان پيوست و اين مجموعه را عتبة الكتبة نام نهاده شد باميد آنكه دانندگان اين صناعت و شناسندگان اين بضاعت تأمل در آن به نظر عنايت و شفقت فرمايند و اصلاح فاسد و تقويم مايل و تبديل لفظى سقيم به ديگرى مستقيم سليم واجب دارند تا از ثواب جزيل خالى نمانند و اللّه ولى التوفيق .
عتبة الكتبة ( مجموعه مراسلات ديوان سلطان سنجر ) ( فارسى ) — صفحة 5
مساهمون: علي بن احمد منتجب الدين بديع اتابك الجويني
ص٥