عفت او تحريضى و تعريكى كند و استعطافى واجب دارد از اين جهت لازم گشت اين تعريف كردن و بتحرير كلمهء چند جانب را محافظت نمودن اولا جانب خويش را كه مثوبتى جسيم درين معنى مأمولست و دوم جانب بزرگان و دوستان ما كه ازين توفيق ثناى باقى و دعاى راقى و محمدت اين جهانى و مثوبت آن جهانى خواهند يافت و سوم جانب اين مستحق ضعيفحال تا مگر فراغتى باشد كه بدان سبب بعبادت و طاعت و تلاوت قرآن كه در آن متهدى است و از اقران متفرد و به تحصيل علوم شرعى كه بر آن حرصى تمام دارد و اجتهادى بكمال مشغول تواند بود و بر آن مواظبت نمود و پوشيده نماند كه چنين شخصى را رعايت كردن و بدانچه ميسر گردد از اعشار و صدقات و اعمال بر مددى فرمودن و او را مكفى المؤنة گردانيدن چه ثمرات دهد و چه حسنات در ميزان اعمال نهد
يَوْمَ لا يَنْفَعُ مالٌ وَ لا بَنُونَ إِلَّا مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ
.
47 - مكتوب آخر
مجلس رفيع خداوندى منعمى نصير الدينى معين الأسلامى دراز باد در سمو و رفعت ، ايزد تعالى حافظ و معين عمرى كه در خدمت مجلس رفيع خداوندى گذاشته مىشود نيك بىلذت و راحتست و سلوتى كه هست باميد آنست كه آخر اين ظلمات ايام را انكشافى باشد و استسعاد به خدمت روى نمايد و اللّه تعالى ولى التيسير .
پيش ازين خدمتهاى مطول و مختصر صادر گشت همانا شرف مطالعه يافته باشد و معلوم شده كه من خادم به صورت از خدمت غايبم و بمعنى در خدمت و بدعاء خير مشغول . رأى سامى خداوندى را نموده آيد كه [ از ] امير عادل علاء الدين مظفر اسمعيل عميد حضرت پسرى پنج ساله ماندست امير دولتشاه و او را در همه جهان جدّهء است كه تيمار او دارد و دنياوى هيچچيز نماندست الّا نصيب عشرى كه از اوقاف عميدى بوى رسد ، اين حال بوقت مقام نشابور بسمع خداوندى رسانيده شد و درخواسته آمد تا فرموده شود كه از عشرديه يزد و فضلا باد نصيب او مفروز مىدارند و بوى مىرسانند خداوند جاويد باد ، از طريق كمال ديانت برين جهت فرمود و به خط شريف