بيت
چنان سوده شد پيكرش بر سپهر * كز آنجا « 1 » به پهلو گذر كرد مهر
كوتوال آن قلعه على كياى ضماندار بوده خاطر بر مخالفت اختيار نموده آثار جنگ و كارزار ظاهر گردانيده
بيت
ز بدبختى خويش از راه رفت * به مضبوطى قلعه در چاه رفت « 2 »
بلندى آن قلعه دادش فريب * كه اندازدش سرنگون در نشيب
ندانست چون سر بلندى كوه * بود پيش چرخ برين بىشكوه
چون خبر آمدن « 3 » شدن جنگ على كيا به عرض رسيد ، اثر تغير بر بشرهء مبارك آن حضرت ظاهر شده مقرر داشت كه آلات محاصره و محاربه ترتيب داده فرمان داد كه امراى نامدار با سپاه نصرت شعار دور آن قلعهء سپهر مدار را گرفته ، و از شست قهر ، عقاب تير جگردوز به پرواز در آورند . و سپاه رستمدار نيز به جنگ قيام مىداشتند و از صبح تا شب نائرهء جنگ و جدال مىورزيدند « 4 » و آتش حرب و قتال التهاب و اشتعال « 5 » داشت و نواب گيتى ستان در آن روز به نفس نفيس كوشش بسيار مىفرمودند ، چنانچه مشهور است كه هزار چوبهء تير از شست مبارك ، آن حضرت به جانب مخالفان انداخت .
حكم شد كه ديگر اسباب يورش مهيا نمايند كه رستمداريان و على كيا سه روز در كارسازى جنگ بود ، اما خواسته بود كه كسى به خدمت يكى از مقربان درگاه فرستاده التماس امان نمايند كه رستمداريان به او منع نموده نگذاشتند . و او نيز پشيمان شده بود .
اما حضرت نجم رشتى كه يكى از مقربان درگاه عرش اشتباه بود ، به عرض
هامش
( 1 ) - اصل : اينجا .
( 2 ) -به مضبوطى قلعه از راه رفت * نگون ناخردمند در چاه رفت( احسن التواريخ ص 76 )
( 3 ) - ظ : آمدن و شدن .
( 4 ) - ظ : مىفروزيدند .
( 5 ) - اصل : التحاب و اشتغال .