و شعراى قرن هفتم است . او در سال 586 ه . ق در باخرز به دنيا آمد . او در دوران علماندوزىاش براى فراگيرى فقه و قرائت و تفسير به هرات و نيشابور رفت و از محضر بزرگان زمان خود از جمله شهاب الدين ابو جعفر عمر سهروردى ، امام صاين الدين ، شمس الائمهء كردوى ، ركن الدين شهيد و رشيد الدين يوسف بن محمد فيدى ، بهره برد . او در خوارزم نيز به حضور شيخ نجم الدين كبرى رفت و ملازمت او را برگزيد و دير نگذشت كه شيخ نيز او را به خلافت خود انتخاب كرد و به توصيهء شيخ سيف الدين به بخارا رفت و به ترويج طريقهء كبرويه و گسترش اسلام پرداخت و در سال 659 ه . ق در همان شهر فوت كرد . براى اطلاع بيشتر دربارهء وى ، ر . ك : اوراد الاحباب و فصوص الآداب ، صفحات مختلف ، تاريخ گزيده ، ص 669 ، تاريخ ملازاده ، صص 40 - 41 ؛ تاريخ ادبيات در ايران ، ج 2 ، صص 856 - 859 .
( 89 ) . ( ص 263 ) :
ألرّأى قبل شجاعة الشّجعان * هو أوّل وهى المحلّ الثّانى
فإذا هما اجتمعا لنفس حرّة * بلغت من العلياء كلّ مكان
ابيات فوق از متنبى است . براى اطلاعات بيشتر ، ر . ك : شرح ديوان المتنبى ( برقوقى ) ، ص 307 .
( 90 ) . ( ص 268 ) : اكرموا الضيف [ و لو كان كافرا ] مهمان را گرامى بداريد ، هرچند بد دين باشد ؛ ر . ك : امثال و حكم ، ج 1 ، ص 190 .
( 91 ) . ( ص 273 ) : اتّقوا فراسة المؤمن فأنّه ينظر بنور اللّه بپرهيزيد از فراست مؤمن كه او به نور خداى مىنگرد .
حديثى از حضرت رسول اكرم ( ص ) است . براى اطلاع بيشتر ، ر . ك : الصحيح ترمذى ، ج 11 ، ص 288 - 289 ؛ الأصول من الكافى ، ج 1 ، ص 218 .