در متن كتاب آن را صحيح نوشتم ، ولى در حاشيه و ذيل صفحه صورت ضبط اصلى آن را نيز نشان دادم .
در تراكيب اضافى مانند عصاى او و كالاى احمد كه علامت اضافت را اكنون ( ى ) نويسند ، درين نسخه برسم قديم همزه نوشته شده مثل عصاء او و غيره ، شكل ( ت ) در اكثر كلمات مختوم به اين حروف ( ة ) است ، در حالى كه بعد از الف باشد .
نسخه موجوده در برخى اوراق نم رسيدگى و كرمخوردگى هم دارد ، ولى جز چند سطر تمام آن خواند نيست . بر برخى از اوراق مهرها هم دارد مانند هارون يا زمان و برهان الدين 1277 ، و بر اوراق ملحقهء اوايل كتاب نوشتهاند : 17 شهر جميد الثانى 1296 در بلدهء محروسهء تا شقورغان
( 45 ) صاحب وزير
اين شخص از رجال معروف دورهء غوريانست كه وزير سلطان علاء الدين حسين غورى بود ، و ابن اثير نام او را عماد الملك خواجه صاحب نوشته كه معروف بود به صاحب وزير ، و درباره وى گويد : و كان للحسين وزير يعرف بخواجه الصاحب و كان كبيرا قد حنكته التجارب [ ( 1 ) ] .
صاحب وزير در تمام حوادث مهمه سياسى آن عصر دستى داشت ، و نزد مورخان مشهور است .
( 46 ) ملك الكلام فراهى
وى قرار ضبط مؤلف ، ملك الكلام امام شرف الدين احمد فراهى است ، كه در طبقه 14 در شرح احوال بهرامشاه حرب يك قطعهء وى را مولف نقل مىكند ، مرحوم محمد قزوينى در تعليقات لباب الالباب عوفى ( ج 1 ص 353 ) مينويسد : كه نبايد او را به ابو نصر بدر الدين محمود ( يا مسعود ) ابن ابى بكر بن الحسين بن جعفر الفراهى صاحب نصاب الصبيان كه معاصر يك ديگر و از اهل يك شهر بودهاند اشتباه نمود . صورت ديگر آن قطعه اينست :
همايون و فرخنده بر اهل گيتى * مبارك رخ شاه فرخ نهاد است
شه نيمروزى و در عهد ملكت * خجسته هنوز اول بامداد است
هامش
[ ( 1 ) ] الكامل ج 12 ص 103