در همين اوقات حصنى بود جداگانه ، كه داستان فتح آن در 680 ه بدست يكى از آل كرت در همين كتاب مذكور افتاد ( ص 369 ) سيفى در جاى ديگر از كتاب خويش چنين گويد : كه در سال ( 653 ه ) ملك شمس الحق و الدين حصار تيرى را كه دران افغانيان زير حكمدارى المار نام بودند بعد از جنگ شديد بگرفت ، و بعد از فتح آن جا كامياب از افغانستان به تكناباد آمد ، و ملك عز الدين تولك و مبارز الدين محمد نهى را با سه هزار مرد به تكناباد بگذاشت و از آنجا بعد از بيست روز بقلعهء محروسهء خيسار متوجه شد ( ص 207 ) ازين اشارت نيز مىتوان دريافت : كه تكناباد خارج از حدود آن وقت افغانستان بعد از تيرى واقع بود ، كه موقعيت آن را در سطور فوق حدس زده توانستيم .
علاوه بر ان مباركشاه فخر مدبر در آداب الحرب و الشجاعه كه در حدود ( 630 ه ) نوشته شده ، نيز جنگ سلاطين غزنه و غور را از زبان يك شخص تكنابادى كه خواجه على نام داشت ذكر مىنمايد ( ص 56 اقتباسات كتاب مذكور طبع لاهور ) وى گويد كه به تكناباد به آب گرم ميان خسرو شاه و علاء الدين غورى مصاف بود ، و ازين اشارت نيز چنين برمىآيد ، كه تگين آباد به آب گرم نزديك بود .
پنجده كه در مط سجده آمده شهرى بود در مرو ، كه اكنون هم به همين نام بر خط سرحدات شمالى هرات و مرو شوروى افتاده و نسبت بسابق ويران است ، فارياب شهرى بود ، در جوزجانان كه اكنون دولت آباد گوييم [ ( 1 ) ] و در تشكيلات موجوده مربوط است به ولايت ميمنهء افغانى .
اما ميمند شهرى بود در غرب قندهار و مجراى ارغنداب ، كه اكنون ميوند گوييم ، خاندان معروف ميمنديان دورهء غزنويان از آنجاست ، علاوه بر ان ميمنهء موجوده نيز از طرف مورخان و جغرافيا نويسان گاهى ( ميمند ) بدال آخر ضبط شده ، كه در اين جا مقصد يكى از موضعين باشد .
اغراق كه در ترجمهء راورتى آمده ، و عراق هم نسخت شده ، صحيح آن اغراق است ، كه قبيلهيى بود ، و در حواشى كتاب شرح دادم .
هامش
[ ( 1 ) ] جغرافياى تاريخى ايران ص 82 -