باب سى و چهارم در فتوّت
قال اللّه تعالى انّهم فتية آمنوا بربّهم .
بدانك اصل فتوّت آن بود كه بنده دائم در كار غير خويش « 1 » مشغول بود .
پيغامبر گفت صلّى اللّه عليه و سلّم [ كه هميشه ] خداوند عزّ و جلّ در [ روايى « 2 » ] حاجت بنده بود تا بنده در حاجت برادر « 3 » مسلمان بود .
و زيد بن ثابت [ رضى اللّه عنه از رسول صلّى اللّه عليه و سلّم همين خبر « 2 » ] روايت كند .
و از جنيد حكايت كنند كه گفت فتوّت بشام است و زبان بعراق و صدق بخراسان .
فضيل گويد فتوّت اندر گذاشتن عثرات بود از برادران « 4 » .
هامش
( 1 ) - مب : در كار كسى .
( 2 ) - مب : ندارد .
( 3 ) - مب : برادران .
( 4 ) - مب : عفو كردن عثرات برادران بود .