و صداقت موروثى نموده پيشكشهاى لايق گذرانيد . » در موقع توجه شاه عباس به اصفهان وى از شاه عباس اجازه گرفت تا به زيارت روضهء مقدس حضرت رضا عليه السلام به مشهد برود در بازگشت از اين سفر به اصفهان بود كه شاه بر سبيل « سير و شكار » عزم قندهار كرد و حبش خان را نيز در اين سفر همراه برد .
در سال 1036 يعنى همان سالى كه جهانگير پادشاه هند درگذشت ، ابراهيم عادلشاه « 1 » و سلطان محمد قطب شاه نيز روى در نقاب خاك كشيدند و شاه عباس نيز اندكى بعد جان سپرد .
هامش
( 1 ) - ابراهيم عادلشاه چون به علت بيمارى نمىتوانست بايستد و سوارى كند ، هميشه بر روى تختى نشسته بود و با اين حال چندين سال قلمرو خويش را به حسن تدبير حفظ كرد .
وى نيز مانند ديگر سلاطين شبه قارهء هند به شعر و ادب فارسى توجه فراوان داشت . از شعراى ايرانى دربار وى مولانا ملك قمى و مولانا ظهورى كتاب « نورس » كه نهصد بيت است هر كدام چهارصد و پنجاه بيت به نام او در سلك نظم كشيدند و نه هزار روپيه طلا كه نهصد تومان عراقى مىشد ازو جايزه يافتند . به نوشتهء اسكندر بيك منشى ، اين پادشاه « در علم ادوار و موسيقى و فنون سازها خود را استاد مىدانست . » ص 1069 ج 2 .