در سال 3042 كه وى را به فرمان شاه جهان به زر كشيدند 57 كيلوگرم بوده و هموزن خود پنج هزار روپيه دريافت داشته . دو شاعر ديگر عبارتند از ابو طالب كليم كه در 3044 هجرى به زر كشيده شد و سومين حاجى محمد جان قدسى كه هر يك پنج هزار و پانصد روپيه گرفتهاند . بايد دانست كه سعيدا يك بار در سال 3027 هجرى ( 3638 م . ) در زمان جهانگير به مناسبت تتبع قصيدهاى از امير معزى به زر برابر شده بود و يك بار در سال 3044 هجرى به مناسبت انشاء شعرى در بيان شجاعت و استقامت اورنك زيب پسر شاه جهان در برابر حملهء فيل .
سعيدا در شعر دستى تمام داشته و ماده تاريخ خوب مىساخته و تاريخ وفات ممتاز محل « جاى ممتاز محل جنت باد » از اوست . وى نه تنها در نشاندن جواهرات مهارت فراوان داشته بلكه چنان كه گفته شد در انتخاب الفاظ و كلمات نيز بسيار ماهر بوده است . قصيدهء بسيار مصنوعى دارد سراسر ماده تاريخ « 1 » . بدين ترتيب كه 24 مصراع اول از سال تولد شاه جهان يعنى سال 1000 ه . حكايت مىكند و 64 مصراع بعد از تاريخ جلوس شاه جهان بر تخت طاوس . يك مصراع ازين قصيده هم به لفظ و هم معنا سال 1043 را بيان مىكند هم به حساب عددى و آن مصراع اين است : « هزار بود و چهل و سه بسال از هجرت . »
شاهجهان در پايان عمر گرفتار كشمكش پسران خود با يكديگر شد . وى چهار پسر داشت : داراشكوه . شجاع . اورنك زيب و مرادبخش . داراشكوه مردى دانشمند و آزاد فكر بود با مسيحيان و بوداييان و برهمنان نشست و برخاست داشت به همين جهت عامهء مردم او را دوست نمىداشتند . شجاع مردى كافى و مدبر ولى هوسران و رنجور و ناتوان بود و مرادبخش مردى ساده دل و نيرومند ، ولى مىخواره و دائم الخمر . درين ميان اورنگ زيب مردى محافظهكار ، حيلهگر ، متظاهر به تدين و در عين حال سالوس و رياكار بود . اين پسران در زمان شاهجهان پدر خود هر يك در قسمتى از هند حكومت داشتند . غير از داراشكوه كه همواره در خدمت شاهجهان بود و بيشتر به دنياى خوش عرفان و دانش دلبسته بود تا به عالم سياست و
هامش
( 1 ) - در كتاب عمل صالح ياشاه جهان نامه شمارهء ابيات قصيده 134 ذكر شده ولى اكنون بيش از 19 بيت صحيح از آن قصيده در دست نيست . رجوع شود به مقالات پروفسور هادى حسن ص 238 - 239 .